Θυμάστε όταν ήσασταν μικρά πώς παίζατε ποδόσφαιρο και μπάσκετ στην αλάνα ή στο προαύλιο?
Εγώ όχι!!! Ποτέ δεν άντεχα το παιχνίδι (μετάφραση ήμουνα τόσο χαλιάς που ούρλιαζα «Γκολ» όταν βάζαμε καλάθι). Για να καταλάβετε όταν η δασκάλα της γυμναστικής πήρε πρέφα ότι τους τελευταίους μήνες κρυβόμουνα πίσω από το σχολείο, στο δασάκι, για να μην κάνω γυμναστική με έβαλε να ρίχνω καλάθια, όσα τα καλάθια που έβαζα τόσος και ο βαθμός μου. Κάλεσε και όλα τα παιδία της τάξης να με βλέπουν λες και ήταν το γεγονός ότι δεν έκανα γυμναστική τόσο μεμπτό που θα έπρεπε να ντρέπομαι. Όπως καταλαβαίνετε δεν έβαλα ούτε ένα!!!! ΟΥΤΕ ΕΝΑ!!!! Και όχι μόνο δεν ντρεπόμουνα που ήμουνα τόσο απάλευτος στο μπάσκετ αλλά το περηφανευόμουνα τόσο που η δασκάλα τα παράτησε και μου έβαλε 20 στο τρίμηνο λέγοντας μου να ξανάπαω από πίσω από το σχολείο αρκεί να μην με ξαναδεί για το υπόλοιπο της χρονιάς. Πάντα οι καθηγητές δεν την παλεύανε με μένα.
Γενικά πάντως μισώ τα αθλήματα και κυριότερα ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΛΛΟΙ!! Έχω πάει 1 (μια) φορά μόνο σε γήπεδο και αυτό μετά από προτροπή φίλου, αγνόησα την ύπαρξη των ολυμπιακών αγώνων και ας μου βάραγαν την πόρτα (μένω δίπλα στο Ολυμπιακό Στάδιο), δεν είδα την νίκη της Ελλάδας στο Euro και στο Μουντομπάσκετ (αν και την Eurovision την είδα, ίσως αν και στο ποδόσφαιρο είχε ημίγυμνες καλλονές με μίνι φούστα να παίζουν μπάλα να το παρακολουθούσα). Αυτό που θέλω να πω είναι ότι… Δεν την παλεύω με τον αθλητισμό και ειδικά με τους φανατικούς.
Ευχαριστώ για το χρόνο σας η έξοδος από τα δεξιά μην ξεχάσετε να δώσετε πουρμπουάρ στον παρκαδόρο.
Καλό βράδυ