Πω πω!
Πως περνάνε τα χρόνια.
Σαν πριν 1 βδομάδα ήταν 2006.
Πολλά πράγματα συνέβησαν,
Θα τα πάρω με άσχετη σειρά
Πάνω στην αλλαγή του χρόνου, η φίλη μου, μου λέει να βάλω κανένα κανάλι να κάνουμε την καθιερωμένη αντίστροφη μέτρηση. Βάζω λοιπόν την Ετ-3 και παρακολουθούσαμε κάποια εκδήλωση ζωντανά (live) από το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Μετά από λίγο ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση και αγκαλιαζόμαστε, φιλιόμαστε και ανοίγουμε σαμπάνιες. Παίρνω τηλέφωνο την οικογένεια στο χωράφι για τα χρόνια πολλά όπου μαθαίνω ότι ο νέος χρόνος αλλάζει σε 3 λεπτά!!!! Οπότε πλέον κατάλαβα ότι η Θεσσαλονίκη βρίσκετε σε δικό της Time Zone… στην Twilight Zone. Δηλαδή ήμαρτον κάποιος να αγοράσει στο Δήμαρχο ένα ρολόι. To καλό ήταν ότι μόλις περάσανε τα τρία λεπτά ξανάγιορτάσαμε την αλλαγή του χρόνου, αν και κανείς δεν ήθελε να βάλουμε CNN μετά από μια ώρα και να το ξαναμαναγιορτάσουμε… ξενέρωτοι.
Στις Γιορτές βρέθηκα και με το καλό μου φίλο Dimkas ο οποίος έκανε brainstorming μαζί μου για το νέο παραμύθι που σχεδιάζω, πράγμα όχι όμορφο για κάποιον που δεν έχει πολύ μυαλό. Παρόλα αυτά τον ευχαριστώ για της ιδέες του (Ξέρω ότι το διαβάζεις αυτό Dimkas παλιόΠατρινέ για να δεις άμα σε ανάφερα και σε ευχαρίστησα). Μπορείτε να δείτε δείγματα δουλείας αυτού του ταλαντούχου σχεδιαστή στο: http://dimkas.deviantart.com/ .
Ήμουνα σε ένα τυροπιτάδικο στο κέντρο κατά τις 2 τα ξημερώματα πριν από 4 μέρες και μες στο μαγαζί εκτός από εμένα και τους φίλους μου ήταν ένας νταβάς και η… «κοπέλα» του, η οποία ήταν «Σκυλί» (με την καλή έννοια) και φορούσε στρας στα μαλλιά. Μετά από λίγο μας τιμάει με την παρουσία της μια συνάδελφος της «κοπέλας» η οποία δυστυχώς ήταν σαν τουλούμπα με διχτυωτό σκισμένο καλτσόν. Μπαίνει και μια τραβεστί που φορούσε φόρμες μαζί με το φίλο της το Άναρχο Πρεζόνι. Πριν προλάβει ο εγκέφαλος μου να επεξεργαστεί τα όσα γινόντουσαν σταματάει μια μηχανή πολλών κυβικών (λυπάμαι αλλά τα μοντέλα τον μηχανών μου προκαλούν τόσο ενδιαφέρων όσο μια συναυλία της Φαραντούρη) πάνω στην οποία ήταν ένας νταβραντισμένος παλλήκαρος ντυμένος στα πέτσινα. Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι είχα όλη τη νύχτα σε ένα μαγαζί και καλά θα κάναμε να φάμε γρήγορα την μπουγάτσα μας.
Θυμάστε τον Ακατονόμαστο? Αυτός ο μικρός Θεούλης χτυπάει ανελέητα και χωρίς προειδοποίηση πια, μιας και «αγόρασε» δίπλωμα. Ήμουνα μαζί του την ώρα που πάρκαρε και έπρεπε να πάει μπροστά… έβαλε όπισθεν. Δεδομένο ότι έκανε πίσω αντί για μπροστά ήταν μόλις χιλιοστά από την κολώνα της ΔΕΗ και άμα δεν ήθελε να κάνει Lada το αμάξι της μάνας του ήταν Α-ΠΑ-ΡΑΙ-ΤΗ-ΤΟ να κάνει μπροστά … κατάφερε να ξαναβάλει όπισθεν. Ευτυχώς την γλιτώσαμε την κολώνα αλλά δεν βλέπω να την γλιτώνει ο υπόλοιπος κόσμος. Τρέξτε στους λόφους, κρύψτε τα γυναικόπαιδα, επενδύστε σε μια ασφάλεια ζωής.