Το περασμένο Σάββατο βγήκα με την Lady-killer (Μια μικρή περιγραφή της θα ήταν χρήσιμη για να καταλάβετε καλύτερα τη συζήτηση. Η Lady-killer είναι μια καλή κοπέλα με κόκκινα μαλλιά ξυρισμένα γουλί από την μια πλευρά, με πολλά σκουλαρίκια στα αυτιά και στη μύτη και με αλλά τόσα δαχτυλίδια…ξεχνάω τίποτα; Α… ναι είναι λεσβία). Βγήκα λοιπόν μαζί της και μετά από λίγη ώρα πλάκωσε ο Ακατονόμαστος μαζί με το Σπύρο το Δικηγόρο.
Ο Ακατονόμαστος ήξερε από εμένα ότι η Lady-killer είναι λεσβία, κάτι το οποίο δεν τον εμπόδισε όμως να σκύψει να μου πει τη φράση «Γουαου, έχει γλυκό προσωπάκι».
Αφήνοντας αυτή τη δήλωση ασχολίαστη άρχισα να διαβάζω στη παρέα από ένα MAXIM που βρήκα στο τραπεζάκι της καφετερίας τη φράση: «Πρέπει να βρούμε τρόπο να τιμωρήσουμε τους κομάντο αυτοκτονίας» στην οποία αστεία ατάκα ο Ακατονόμαστος λέει… «Ναι, αλλά… πως ρε συ;»
Και το Όσκαρ μικρού θεούλη πηγαίνει στον… Ακατονόμαστο (και πάλι νίκησε το φαβορί).
Μεσοβδόμαδα πήγα και με τον Νυφίτσα στο μπαράκι που δουλεύει η Λαϊκιά (Ναι ακόμα θέλει κάποιον να του κάνει πλάτες), και όταν η Λαϊκιά των ρώτησε γιατί δεν τον ξαναείδε τις τελευταίες βδομάδες από τότε που πήγαμε στη «Μποέμισα», απαντάει:
Νυφίτσας- Ε.. Δουλείες, δικηγόροι είμαστε.
Λαϊκιά- Ναι αλλά δεν είναι μόνο δουλεία η ζωή.
Νυφίτσα- Τι άλλο υπάρχει δηλαδή;
Λαϊκιά- Η φύση, το να βγαίνεις έξω…
Νυφίτσα- Τι λέει ορέ Γιώργο η κοπέλα; Θα έχω ΕΓΩ το πελάτη να τρέμει σύγκορμος για το αν θα πάει φυλακή και ΕΓΩ θα του λέω για τα πουλάκια και τη φύση;
Όλη η συζήτηση πήγε κάπως έτσι. Η Λαϊκιά να μιλάει σοβαρά και ο Νυφίτσας να το παίζει χαζός και να την ειρωνεύεται. Οπότε έφυγα και έμεινε μόνος με τη κοπέλα μπας και κάνει κάτι.
ΚΟΛΑΣΗ